CLICK-WATCH-TALK 3.0

CLICK-WATCH-TALK KOMPOZYT-EXPO® 3.0 - trzecia edycja konferencji online dla branży materiałów kompozytowych w Polsce, została zorganizowana przez Targi w Krakowie, Polski Klaster Technologii Kompozytowych i Politechnikę Warszawską. A to wszystko pod patronatem Komitetu Inżynierii Materiałowej i Metalurgii Polskiej Akademii Nauk, a także Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych.

Wydarzenie odbyło się 18 i 19 listopada 2021 r.! Wzięło w nim udział 23 Prelegentów z Polski i zagranicy oraz 572 Uczestników live. Dziękujemy, że byliście z nami!

Harmonogram konferencji

I dzień: 18 listopada (czwartek) 2021 r.

I. Biokompozyty do zastosowań w technice

Opiekun bloku: prof. dr hab. inż. Andrzej Błędzki
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie
Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN, Sekcja Materiałów Niemetalowych

Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych

Andrzej Błędzki

ANDRZEJ BŁĘDZKI Stanisław Kuciel


Biokompozyty do zastosowań w technice

Biokompozyty z surowców odnawialnych o właściwościach antybakteryjnych

- wykład wprowadzający


prof. dr hab. inż. Andrzej Błędzki
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie
Komitet Inżynierii Materiał
owej i Metalurgii PAN, Sekcja Materiałów Niemetalowych

Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych


dr hab. inż. Stanisław Kuciel, prof. PK

Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki
Wydział Inżynierii Materiałowej i Fizyki | Katedra Inżynierii Materiałowej

Marek Radwański


Len i konopie – włókna przyszłości

Marek Radwański
EKOTEX Sp. z o.o.

ALBERT LANGKAMPF


Challenge of climate neutrality and resource efficiency as drivers for competitive fibre reinforced polymers


Dr.-Ing. Albert LangkampKarsten Wippler, Maik Gude  

Technische Universität Dresden
Institut für Leichtbau und Kunststofftechnik

KINGA-WOLNIEWICZ


Produkcja wtryskowa biokompozytów – przykłady produkcji i rozwiązań technicznych

Kinga Wolniewicz

Specjalista ds. Sprzedaży i Marketingu

KLGS Sp. z o.o.

Tomasz Kwapisz


Wykorzystanie kompozytu WPC w produkcji desek tarasowych

Tomasz Kwapisz

Kierownik Regionalny Sprzedaży

ProDeck sp. z.o.o - Producent desek kompozytowych


Panel dyskusyjny


Przerwa kawowa

II. Kompozyty w budownictwie

Opiekun bloku: dr Andrzej Czulak
Lider Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych
Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN, 

Sekcja Materiałów Niemetalowych

Andrzej Czulak

Michael Thieme


Novel carbon fibre reinforcements for sustainable and economic use in the construction industry - wykład wprowadzający


Dr.-Ing. Mike Thieme, Dipl.-Ing. Daniel Wohlfahrt
M.Sc. Robert Kraft, Prof. Dr.-Ing. habil. Robert Böhm

Institut für Leichtbau und Kunststofftechnik (ILK),

Technische Universität Dresden

BARTŁOMIEJ BERESKA


Zastosowanie zbrojeń kompozytowych w budownictwie

dr inż. Bartłomiej Bereska
Noma Resins Sp. z o.o.


AVATARAVATAR


Kompozyty w budownictwie - nowoczesne i inteligentne rozwiazania

Jacek Sykulski, Marcin Knutelski

Fibreco Sp. z o. o.

AVATAR


Kompozyty w polskim budownictwie drogowo-mostowym

dr inż. Maciej Kulpa

Katedra Dróg i Mostów, Politechnika Rzeszowska 

AVATAR


The Future is Black
Carbon Reinforcement Development - From Fibre to Civil Engineering


Roy Thyroff
Rothycon

Szczepan Gorbacz


Tworzywo, kompozyt, hybryda – dobór materiałów do budowy zbiorników w przemyśle


Szczepan Gorbacz

Prezes Zarządu

Amargo spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.


Panel dyskusyjny


Zakończenie pierwszego dnia konferencji

II dzień: 19 listopada (piątek) 2021 r.

I. Metody badań i certyfikacji kompozytów

Opiekun bloku: dr hab. inż. Anna J. Dolata/prof. PŚ
Politechnika Śląska, Wydział Inżynierii Materiałowej
Katedra Technologii Materiałów
Prezes Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych
Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN, Sekcja Materiałów Niemetalowych
Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych

Anna Dolata

ALEKSANDRA WŁODEK


Wybrane metody badań kompozytów o osnowie polimerowej - wykład wprowadzający

dr inż. Aleksandra Bogdan-Włodek
Dyrektor Laboratorium Badań Materiałów
Śląskie Centrum Naukowo-Technologiczne Przemysłu

Tomasz Włodek


Przebieg procesu certyfikacji na przykładzie wybranych wyrobów kompozytowych


dr inż. Tomasz Włodek
Dyrektor ds. Certyfikacji
Zakłady Badań i Atestacji „ZETOM” im. Prof. F. Stauba

DARIUSZ KNAPEK


Wykrywanie delaminacji w kompozytach polimerowych

Dariusz Knapek

EC TEST Systems Sp. z o. o.

AVATAR


Rozwiązania Shimadzu w dziedzinie badań materiałów kompozytowych

dr inż. Artur Witkowski

"SHIM-POL A.M. Borzymowski" E.Borzymowska-Reszka, A.Reszka Sp.j.

Małgorzata Zalewska


Badania materiałów kompozytowych w procesie certyfikacji statków powietrznych


Małgorzata Zalewska
Kierownik Laboratorium Badań Kompozytów
Centrum Technologii Kompozytowych, Łukasiewicz – Instytut Lotnictwa

ŁUKASZ PIECZONKA


System diagnostyczny do obrazowania uszkodzeń w konstrukcjach cienkościennych z wykorzystaniem ultradźwiękowych fal prowadzonych

dr hab. inż. Łukasz Pieczonka, Prof. AGH

Z-ca Kierownika Katedry Robotyki i Mechatroniki
Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki

Piotr Goździcki


Badanie materiałów kompozytowych przy użyciu systemu obrazowania ultradźwiękowego dolphicam2

Piotr Goździcki
NDT-NET Sp. z o.o.


Panel dyskusyjny


Przerwa kawowa

II. Infuzja jako metoda wytwarzania kompozytów wielkogabarytowych

Opiekun bloku: prof. dr hab. inż. Anna Boczkowska
Politechnika Warszawska, Wydział Inżynierii Materiałowej,

Vice-Przewodnicząca Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych,
Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN, Sekcja Materiałów Niemetalowych
Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych

Anna Boczkowska

RAFAŁ STANIK



Challenges in processing of Snap-Cure Systems by infusion processes - wykład wprowadzający


Dipl.-Ing. Rafał Stanik, S. Geller, M. Müller, M. Kuhtz, M. Gude
Technische Universität Dresden | TUD

Institute of Lightweight Engineering and Polymer Technology (ILK)

Kamil-Dydek


Termoplastyczna żywica akrylowa do infuzji jako alternatywa dla żywic termo- i chemoutwardzalnych.

mgr inż. Kamil Dydek
Politechnika Warszawska

Wydział Inżynierii Materiałowej

MACIEJ KNUTH


Materiały stosowane do produkcji  laminatów i infuzyjne w wielkogabarytowych elementach kompozytowych


Maciej Knuth
Milar Sp. z o.o.

Radosław Romanowski


Kompozytowe elementy konstrukcyjne w technologii infuzji

Radosław Romanowski

Prezes Zarządu
Roma Sp. z o.o.


Panel dyskusyjny


Zakończenie konferencji

Bloki tematyczne


Biokompozyty do zastosowań w technice

Opiekun bloku: prof. dr hab. inż. Andrzej Błędzki
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, Sekcja Materiałów Niemetalowych, Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN, Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych


Kompozyty polimerowe wytwarzane do celów konstrukcyjnych są wzmacniane różnymi włóknami, dotychczas najczęściej szklanymi lub węglowymi. Poniekąd „zapomniano”, że pierwsze kompozyty polimerowe były wzmacniane włóknami naturalnymi, lub uzyskanymi z nich, włóknami celulozowymi (tzw. regenerowana celuloza). Już w latach trzydziestych ubiegłego wieku wykonywano karoserie samochodowe z żywic fenolowo-formaldehydowych wzmacnianych włóknami celulozowymi (modele DKW). Także Henry Ford wprowadzał kompozyty na bazie oleju sojowego wzmacnianego włóknami celulozowymi do swoich pojazdów.

We współczesnym przemyśle motoryzacyjnym, od połowy lat 90. coraz więcej części i elementów samochodów wytwarza się z kompozytów, w których zamiast włókien szklanych użyto włókien naturalnych. Stosuje się nowoczesne technologie ich przetwarzania, przywiązując jednocześnie wagę do wyboru odpowiednich źródeł pochodzenia tych włókien. Kompozyty z włóknami naturalnymi mają korzystne ceny i mogą być poddane recyklingowi zalecanemu przez Unię Europejską. Wytyczne UE określają, że w przemyśle motoryzacyjnym udział części i elementów samochodowych wykonanych z materiałów nadających się do utylizacji powinien sięgać aż 85 %. Alternatywne wprowadzanie kompozytów z włóknami naturalnymi jest podyktowane także względami marketingowymi, określonymi rosnącą świadomością ekologiczną społeczeństwa. Nie bez znaczenia również są pozytywne wyniki oceny („crash testów”) kompozytów z włóknami naturalnymi, ich niewielka masa, a tym samym dobra wytrzymałość właściwa.

BIOKOMPOZYTY


Kompozyty w budownictwie

Opiekun bloku: dr Andrzej Czulak
Polski Klaster Technologii Kompozytowych
Sekcja Materiałów Niemetalowych, Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN


Choć kompozyty w budownictwie pojawiły się tysiące lat temu, zainteresowanie nimi stale wzrasta, co jest całkowicie uzasadnione, zważywszy na atrakcyjne właściwości materiałów kompozytowych, które są bardzo interesujące dla nowoczesnych rozwiązań w branży budowlanej. Wystarczy wymienić dużą wytrzymałość przy niewielkim ciężarze, odporność na korozję i na działanie czynników zewnętrznych, a także łatwość formowania i uzyskiwania różnorodnych kształtów.

Budownictwo należy do dziedzin, w których stale dochodzi do unowocześnień, dlatego obecnie kompozyty stosuje się nie tylko jako wzmocnienia betonu, panele ścienne, dekoracyjne, moduły budowlane, ale również w elementach infrastrukturalnych takich jak mosty czy parkingi wielopoziomowe. Coraz więcej biur konstrukcyjnych branży budowlanej sięga po te nowoczesne materiały konstrukcyjne nie tylko ze względu na rosnące ceny stali, ale głównie ze względu na możliwości, które oferują te materiały.

BUDOWNICTWO


Metody badań i certyfikacji kompozytów

Opiekun bloku: dr hab. inż. Anna J. Dolata/prof. PŚ
Politechnika Śląska, Wydział Inżynierii Materiałowej, Katedra Technologii Materiałów
Prezes Polskiego Towarzystwa Materiałów Kompozytowych
Sekcja Materiałów Niemetalowych, Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN
Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych


Kompozyty o osnowie polimerowej (PMC) w porównaniu z tradycyjnymi materiałami konstrukcyjnymi cechuje szereg korzystnych właściwości mechanicznych, zwłaszcza wysoka wytrzymałość i sztywność w odniesieniu do masy właściwej. Dobre charakterystyki mechaniczne tych nowoczesnych tworzyw konstrukcyjnych wynikają z ich złożonej, często wielowarstwowej struktury. Niewątpliwą zaletą tych materiałów jest możliwość kształtowania struktury poprzez odpowiedni dobór osnowy i wzmocnienia. Pozwala to na zaprojektowanie właściwości kompozytów, a przez to daje duży potencjał ich zastosowania w wielu różnych obszarach przemysłu.


Weryfikacja właściwości użytkowych zaprojektowanych struktur kompozytowych to duże wyzwanie związane zarówno z doborem odpowiedniej metody badawczej, jak i koniecznością uzyskania powtarzalnych i wiarygodnych danych testowych. Podstawowa charakterystyka polimerowych materiałów kompozytowych, często tworzyw anizotropowych, wymaga zastosowania wielu metod badawczych i przeprowadzenia szeregu testów w różnych warunkach obciążenia, takich jak: rozciąganie, ściskanie, ścinanie i zginanie. W przypadku „krytycznych” zastosowań, np. w lotnictwie, motoryzacji czy energetyce wiatrowej, zachodzi konieczność wykonania dodatkowych, zaawansowanych badań w celu określenia trwałości materiału w warunkach eksploatacyjnych i środowiskowych.

Znormalizowane testy wytrzymałościowe stosowane do oceny właściwości kompozytów polimerowych są wciąż rozwijane z uwagi na rosnące wymagania związane z kontrolą jakości i certyfikacją wyrobów. Powszechnie stosowane dokumenty odniesienia oraz standardy światowe zawierają w większości ogólne wytyczne, co utrudnia prawidłową realizację badań, a tym samym uzyskanie wiarygodnych wyników niezbędnych do przeprowadzenia procesu certyfikacji wyrobów. Dodatkowo, proces certyfikacji komplikuje brak norm przedmiotowych w zakresie oceny właściwości użytkowych dla większości innowacyjnych wyrobów wykorzystujących struktury kompozytowe.

BADANIA I CERTYFIKACJA


Infuzja jako metoda wytwarzania kompozytów wielkogabarytowych

Opiekun bloku: prof. dr hab. inż. Anna Boczkowska
Politechnika Warszawska, Sekcja Materiałów Niemetalowych, Komitet Inżynierii Materiałowej i Metalurgii PAN
Członek Rady Polskiego Klastra Technologii Kompozytowych


Metoda infuzji, pomimo iż znana od lat 70-tych XX wieku, dopiero w ciągu ostatnich lat znajduje coraz większe zastosowanie w wytwarzaniu kompozytowych elementów lotniczych, budowlanych, czy też w przemyśle energetycznym, szkutniczym i wielu innych. Infuzja jest procesem zaawansowanym technologicznie, pozwalającym na uzyskanie wysokiego stosunku zawartości wzmocnienia w stosunku do osnowy, co przekłada się na uzyskanie bardzo dobrych właściwości wytrzymałościowych.

Stosuje się ją głównie do wytwarzania wyrobów o dużych gabarytach, takich jak kadłuby łodzi, skrzydła samolotów pasażerskich, łopaty elektrowni wiatrowych, kładki dla pieszych i inne. Zaletą tej metody jest łatwość i powtarzalność produkcji wyrobów, nawet o dużych gabarytach, krótki cykl produkcyjny, integralność elementów, takich jak żebra czy rdzenie, możliwych do wprowadzenia w jednym etapie technologicznym. Uzyskiwane wyroby charakteryzują się bardzo dobrymi i powtarzalnymi właściwościami mechanicznymi, małą ilością wad w strukturze kompozytu, dużą powtarzalnością i stabilnością wymiarową. Zaletą tej metody jest również ograniczenie emisji szkodliwych substancji w trakcie produkcji wyrobów. Jako wzmocnienie w metodzie infuzji stosowane są maty z włókna ciągłego, tkaniny trójwymiarowe lub mato-tkaniny, przeznaczone do procesu infuzji. Ich specjalna konstrukcja umożliwia płynięcie mieszanki oraz pozwala na mniejsze jej zużycie, co jednocześnie przekłada się na większy udział wzmocnienia. Bardzo często dla zwiększenia grubości laminatu przy jednoczesnym zachowaniu małej masy wprowadza się materiały przekładkowe z balsy, pianek polimerowych (PVC, PET) czy plastra miodu. Metoda infuzji pozwala na wytwarzanie wyrobów o skomplikowanej geometrii, a także dużych gabarytach w jednym kroku technologicznym.

USŁUGI

Poprzednie edycje

CWT-1-LISTOPAD-2020

CWT-2-ODSYLACZ-2021